Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Η ΠΦΠΟ καταγγέλλει κυκλώματα κυνηγών και κτηνιάτρων υπέρ του ακρωτηριασμού των σκύλων

Όλα όσα ακούγονται από βουλευτές και διάφορους φορείς υπέρ του ακρωτηριασμού των αυτιών και ουράς των σκυλιών, καταγγέλλει δημόσια η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία , αναφέροντας πως λειτουργούν προς όφελος των κυνηγών. Αυτά αναφέρονται κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου, που επί της ουσίας αναθεωρεί κάποιες διατάξεις του νόμου 4039/2012 και βρίσκεται υπό διαμόρφωση από τη Διαρκή Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου. Η ΠΦΠΟ παράλληλα καταθέτει έρευνες και μελέτες για το τι υφίστανται τα ζώα με αυτή τη διαδικασία :


Η Π.Φ.Π.Ο.  τάσσεται κατά των κυνηγών – που δεν θεωρούν ακρωτηριασμό όταν κόβονται τα άκρα των σκυλιών τους – κατά του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου, ο οποίος θεωρεί σωστό να γίνονται αυτές οι επεμβάσεις που είναι και παράνομες εδώ και 20 χρόνια και επιζήμιες για την υγεία των ζώων. Τονίζεται χαρακτηριστικά : «Βουλευτές και άθλια κυκλώματα και παρακυκλώματα κατά των ζώων. “Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν σε μένα χωρίς εμένα” θα έλεγαν τα ζώα, αν είχαν τα έρημα φωνή.
Βουλευτές ψηφοθήρες και παντελώς ακατάλληλοι να νομοθετήσουν για τα ζώα και ύποπτα κυκλώματα που κερδοσκοπούν εις βάρος των ζώων, όλοι μαζί στο κυνήγι και το βωμό του κέρδους και της ψήφου. Δεν τους σταματάει τίποτα.
Ούτε η γνωμάτευση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Ούτε η Υπουργική Απόφαση που κάνει αποδεκτή την γνωμάτευση. Ούτε οι Ευρωπαϊκές Συμβάσεις και οι Κοινοτικές Οδηγίες, που ισχύουν στην χώρα μας από το 1992 και απαγορεύουν τον ακρωτηριασμό.
Και επί του πρακτέου ο κ. Παπαδόδημας, πρόεδρος των Κυνηγών, που τόσο τον ενόχλησε η λέξη ακρωτηριασμός αλλά όχι ο αδιαμφισβήτητος και άχρηστος βασανισμός των ζώων, εκτός από το να κυνηγά να μάθει και λίγα ελληνικά για να καταλάβει ότι ακρωτηριασμός σημαίνει αποκοπή άκρου. Ή μήπως η ουρά και τα αυτιά δεν αποτελούν άκρα;
Δεν μας παραξενεύουν βέβαια αυτά στην χώρα της απόλυτης ηθικής και οικονομικής αποσύνθεσης.
Ούτε παραξενευόμαστε που οι ιδιώτες κτηνίατροι , για λόγους "επιστημονικούς" πάντα, τάσσονται υπέρ της κοπής των άκρων που η φύση επικύρωσε λειτουργικά στα ζώα και που παρά φύσει αυτοί τα αποκόπτουν.
Σε τελική ανάλυση μήπως οι κυρίαρχες σήμερα νεοδαρβινικές απόψεις για την φυσική επιλογή στην Ελλάδα κατ αποκλειστικότητα καταντούν ευτελές αστείο;
Τα οικονομικά τους συμφέροντα σκέπτονται και μόνο, αφού και τα χρόνια αυτά που ισχύει η απαγόρευση, πλείστοι όσοι – υπάρχουν και οι σωστοί κτηνίατροι – ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΑΣΥΣΤΟΛΩΣ κόβοντας ουρές και αυτιά.
Και βλέπουν, ως μωρές παρθένες, ύποπτα κυκλώματα στα φιλοζωικά σωματεία γιατί εκτός από τους Έλληνες Εθελοντές ή “εθελοντές”, επιζητούν και την βοήθεια των ευρωπαίων, όπως εξάλλου ο νόμος ορίζει.
Σε μια χώρα που χειμάζεται οικονομικά και με εκατομμύρια αδέσποτα αναρωτιούνται, αλλά δεν πείθουν κανένα - ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό - γιατί οι φιλοζωικοί οργανισμοί αποδέχονται κάθε δυνατή βοήθεια από την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία ανήκουμε. Ή μήπως ανήκουμε μόνο όταν μας συμφέρει συντεχνιακά;
Και με την ευκαιρία να διευκρινίσουμε ότι οι εθελοντές μας κτηνίατροι ζητούν έξοδα μετακίνησης, παραμονής, διατροφής και όλο το φαρμακευτικό υλικό, που θα χρησιμοποιήσουν, ενώ οι ευρωπαίοι τίποτα.
Γιατί λοιπόν αφού και νόμιμο και ανέξοδο είναι να μην επωφεληθούμε ως χώρα με τον τεράστιο αυτό υπερπληθυσμό αδέσποτων;
Όμως γιατί η εμμονή αυτή με τους ευρωπαίους συναδέλφους τους; Τι φοβούνται και τους βλέπουν τόσο ανταγωνιστικά; Ή μήπως θεωρούν ότι δεν θα φτάσουν τα εκατομμύρια αδέσποτα της Ελλάδας, για να στειρώσουν και οι έλληνες εθελοντές;
Σταματήστε τα παιχνίδια επιτέλους εις βάρος των ζώων. Βουλευτές, κυνηγοί, κυνολογικοί, παράνομοι εκτροφείς κ.ο.κ., μη στενοχωριέστε τόσο για τα κακόμοιρα τα ζώα! Χαλάτε την ζαχαρένια σας, μέρες δύσκολες που περνάμε.

Και για να λύσουμε και την απορία σας για το ότι αναφέραμε πως εκπρόσωποι του Π.Κ.Σ. τάσσονται κατά της κοπής ουρών κ.τ.λ., σας προτείνουμε να ακούσετε στοχευμένα την συνεδρίαση της Βουλής, όπου μετείχαν οι φορείς».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΜΕΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ
{Animal Welfare Science Ethics and Law Association (AWSELVA)}
Ο πόνος των νεογνών και η επίδραση του στην συμπεριφορά και την κοινωνικοποίηση των ενηλίκων: μία συνοπτική επισκόπηση - Συμπεράσματα
Η κατανόησή μας για τους μηχανισμούς του ελέγχου του πόνου σε νεογέννητα θηλαστικά, έχει αλλάξει ριζικά τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια. Αυτή η συνοπτική επισκόπηση επιδιώκει να παρουσιάσει μία σύντομη σύνοψη της τρέχουσας κατανόησης του πόνου των νεογνών με αναφορά στις επιστημονικές μελέτες στις οποίες βασίζεται.
Τα νεογνά είναι συνεπώς πιθανό να είναι υπερευαίσθητα στον πόνο, και όχι υπο-ευαίσθητα όπως πιστευόταν παλαιότερα. Επιπλέον, υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία ότι οι οδυνηρές εμπειρίες στα νεογνά προκαλούν ανατομικές και ψυχολογικές αλλαγές στο ενήλικο νευρικό σύστημα το οποίο οδηγεί σε αυξημένο άγχος συμπεριφοράς που σχετίζεται με τη χαμηλότερη ανεκτικότητα των ορίων του πόνου.
In the Sunday Times - 27/2/3005 Arkansas Children's Hospital. PAIN IN NEONATES Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΑ ΝΕΟΓΝΑ
Είκοσι χρόνια πριν δεν είχαν καν υπόψη η έννοια του στρες σε πρόωρα βρέφη. Η πρωτοποριακή δουλειά των Al Aynsley-Green και Sunny Anand κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ανέτρεψε την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι τα μωρά δεν μπορούν να νιώσουν πόνο, ή ότι ακόμα και αν μπορούν, η εμπειρία τους με κάποιον τρόπο δεν ήταν σαν τη δική μας. Πριν από αυτήν την περίοδο, τα πρόωρα μωρά υποβάλλονταν τακτικά σε χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς αναισθησία. «Πολλά από αυτά πέθαναν από το σοκ» λέει ο Anand, σήμερα Καθηγητής Παιδιατρικής και Αναισθησιολογίας στο Νοσοκομείο Παίδων του Αρκάνσας. Οι ορμονικές ανταποκρίσεις τους στο στρες ήταν πέντε φορές υψηλότερες από το αναμενόμενο.
Ο Sunny Anand ισχυρίζεται ότι έχει την πρώτη αντικειμενική απόδειξη ότι υπάρχει συνειδητή επεξεργασία των επώδυνων ερεθισμάτων ακόμα και από τα πιο πρόωρα νεογνά, που βρέθηκαν εξετάζοντας τις αντιδράσεις μέσα στον εγκεφαλικό φλοιό. Η εργασία του έχει υποβληθεί στο New England Journal of Medicine. Μία σειρά από δημοσιευμένες μελέτες δείχνουν ότι ο πόνος και το στρες επηρεάζουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου αλλά το μήνυμα εξακολουθεί να μην εισακούεται…
Department of Companion Animals, Queensland Tail Docking...Pain or Pleasure? Αποκοπή της ουράς… Πόνος ή Απόλαυση;
Το Department of Companion Animals, Queensland προέβη σε μία λεπτομερή μελέτη 50 κουταβιών ηλικίας 3-5 ημερών που υποβλήθηκαν σε ακρωτηριασμό ουράς.
«Όλα τα κουτάβια φάνηκαν στενοχωρημένα για τον ακρωτηριασμό της ουράς τους. Σχετικά συνεχείς ήπιες αρθρώσεις φθόγγων κατά την προετοιμασία της ουράς κατέληξαν δραματικά σε επανειλημμένες και έντονες διαπεραστικές αρθρώσεις φθόγγων (γοερό κλάμα)τη στιγμή της τομής της ουράς. Η ένταση μειώθηκε(αλλά ακόμη ήταν πάνω από την ένταση κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της ουράς) στην περίοδο μεταξύ του ακρωτηριασμού και της τοποθέτησης του ράμματος(κατά περίπτωση). Την στιγμή του τρυπήματος του δέρματος για τα ράμματα, οι αρθρώσεις φθόγγων πάλι επέστρεψαν σε επίπεδα συγκρίσιμα με του ακρωτηριασμού. Παρόμοια επίπεδα φωνών παρατηρήθηκαν όταν ασκήθηκε πίεση στο υλικό του ράμματος κατά την στιγμή που δενόταν ο κόμπος. Ο μέσος όρος των κραυγών που πραγματοποιήθηκαν κατά των ακρωτηριασμό της ουράς ήταν 24(εύρος 5-23). Ο μέσος όρος των κλαψουρισμάτων κατά τη διάρκεια του ακρωτηριασμού της ουράς ήταν 18(εύρος 2-46). Όλα τα κουτάβια επέδειξαν κάποιο βαθμό αιμορραγίας.»
"Ο Η ακρωτηριασμός της ουράς αφορά τον ακρωτηριασμό του περισσότερου ή τμήματος της ουράς. Αυτό συνήθως γίνεται παράνομα από τους εκτροφείς χρησιμοποιώντας ψαλίδια, νυχοκόπτες , μαχαίρι Stanley ή λαστιχένιες λωρίδες, (κόβοντας την παροχή του αίματος στην ουρά). Ακόμη και όταν διεξάγεται από κτηνίατρο, γενικά δεν χρησιμοποιείται ούτε αναλγητικό ούτε αναισθητικό. Η ουρά αποτελείται από 6-23 σπονδύλους εγκλεισμένους σε μύες, 4-7 ζεύγη νεύρων και υποστηρικτικοί τένοντες και χόνδροι. Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει κοπή δια μέσου του δέρματος, των μυών, των οστών και των χόνδρων και όλα αυτά χωρίς την χρήση οποιασδήποτε μορφής αναλγητικού για την ανακούφιση του πόνου."
"Έπρεπε (τα κουτάβια)να μείνουν για κάποιο διάστημα χωριστά από την μητέρα τους για να παρεμποδιστεί το γλείψιμο του ακρωτηριασμένου κουταβιού. Μερικά κουτάβια όμως δεν συνέρχονται όταν ο ακρωτηριασμός γίνεται παράνομα, όπως η RSPCA ανακάλυψε, όταν 11 κουτάβια πέθαναν από το σοκ και από την απώλεια αίματος".
Το λόμπι των υποστηρικτών του ακρωτηριασμού της ουράς ισχυρίζεται ότι κουτάβια ηλικίας μεταξύ 3-5 ημερών δεν αισθάνονται τον πόνο, επειδή το νευρικό τους σύστημα και τα αισθητήρια όργανα είναι ανώριμα. Αυτή η άποψη στερείται αξιοπιστίας ιδίως με τα αποδεικτικά στοιχεία ειδικών του House of Commons Committee on the Environment, Food and Rural Affairs που έχει υποβληθεί το 2004 στην Επιτροπή Περιβάλλοντος, Τροφίμων και Αγροτικών Υποθέσεων της Βουλής των Κοινοτήτων που είπαν:
«Τα πολύ νεαρά ζώα είναι πιθανόν να αισθάνονται πιο έντονα τον πόνο από τα μεγαλύτερης ηλικίας ζώα»:
Μελέτες έχουν αποδείξει ότι ο ακρωτηριασμός της άκρης της ουράς στα πονίκια αυξάνει την ευαισθησία στον πόνο στην μετέπειτα ζωή τους, μία επίδραση που αποκαλείται υστερο-άλγος (υπεραλγησία). Στην πραγματικότητα τα κουτάβια αισθάνονται τον πόνο και έχουν την ευαισθησία αυτή πολλούς μήνες μετά τον ακρωτηριασμό της ουράς τους. Η ουρά υποστηρίζει την πλάτη και βοηθά στην ισορροπία. Η ουρά χρησιμοποιείται στην επικοινωνία των σκύλων μεταξύ τους. Η ουρά εκφράζει την συναισθηματική κατάσταση του σκύλου σε έναν άλλον σκύλο, δείχνοντας αν είναι φιλικός, κυριαρχικός ή υποτακτικός. Αναρωτιέται ακόμα κανείς γιατί η επιθετικότητα μεταξύ ακρωτηριασμένων σκυλιών είναι αυξημένη σε σύγκριση με τα μη ακρωτηριασμένα?
Το λόμπι των υποστηρικτών του ακρωτηριασμού της ουράς ισχυρίζεται ότι στα σκυλιά εργασίας πρέπει να ακρωτηριάζεται η ουρά για να μην για την πρόληψη τραυματισμού της, αλλά οι μελέτες δεν έχουν αποδείξει αυτό.
Η Royal School of Edinburgh με μελέτες πάνω σε 12.000 καταγεγραμμένες περιπτώσεις, μόνο 47 περιπτώσεις παρουσίασαν τραυματισμό της ουράς .
Στην μελέτη Αυστραλίας από τις 2.000 περιπτώσεις σκυλιών μόνο 3 ευρίσκοντο εκεί λόγω τραυματισμού της ουράς.
Η Defra Animal Welfare Veterinary Team επίσης περισσότερες αντιφάσεις που αποδεικνύουν ότι ο ακρωτηριασμός της ουράς των «σκυλιών εργασίας» διενεργείται για αισθητικούς και παραδοσιακούς λόγους και όχι για λόγους πρόληψης τραυματισμού.
Το The Animal Welfare Veterinary Team of the Department for the Environment Food and Rural Affairs, αναθεώρησε τον ακρωτηριασμό της ουράς το 2002 : « Τα επιχειρήματα που παρουσιάζονται από αυτούς που εύχονται να συνεχισθεί η κοπή της ουράς είναι σαθρά από επιστημονικής άποψης, είναι αντίθετα με τα αποδεκτά και παραδεκτά πρότυπα για την ευζωία/καλή μεταχείριση των σκύλων και χρησιμεύουν μόνο με την συνεισφορά και συμβολή τους στα τεχνητά πρότυπα εκτροφής-φυλών.»
The British Veterinary Association, (BVA) δηλώνει: «Ο BVA αντιτίθεται στην κοπή της ουράς των κουταβιών. Ο BVA πιστεύει ότι τα κουτάβια υποβάλλονται σε περιττό πόνο σαν αποτέλεσμα του ακρωτηριασμού της ουράς και στερούνται της ζωτικής μορφής έκφρασης του σκύλου Αποτέλεσμα της κοπής της ουρά μπορεί να είναι ο χρόνιος πόνος.»
The British Small Animal Veterinary Association (BSAVA) δηλώνει: «Ο BSAVA ανησυχεί ιδιαίτερα για το ότι μπορεί να υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις στην απαγόρευση του ακρωτηριασμού της ουράς των σκύλων. Ο BSAVA θεωρεί ότι επιστημονικές αποδείξεις καταδεικνύουν με σαφήνεια ότι ο ακρωτηριασμός της ουράς είναι μια οδυνηρή διαδικασία και ότι υπάρχουν δεν υπάρχουν αξιόπιστες αποδείξεις της αναγκαιότητας αυτής σε οποιοδήποτε σκυλί» .
RSPCA : Το ότι οι σκύλοι εργασίας αποτελούν εξαίρεση από την απαγόρευση του ακρωτηριασμού της ουράς σκύλων έχει επικριθεί σαν περιττή και μη εφαρμόσιμη από την RSPCA. Ο David McDowell, RSPCA Acting Chief Veterinary Adviser λέει: Εν τούτοις η κοπή ουρά, όσο και αν ωραιοποιείται, παραμένει ένας οδυνηρός και αισθητικός ακρωτηριασμός, που περισσότερο έχει σχέση με λόγους παράδοσης, παρά με την ευζωία των σκύλων.
Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΣ


ΜΕΛΕΤΗ ΔΑΝΙΑΣ ΓΙΑ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ΟΥΡΩΝ
Veterinary Forensic Medicine and Epidemiology The Royal Veterinary and Agricultural University Preben Willeberg dr.med.vet., dr.med.vet.h.c. Professor February 1996
Από το διαβιβασμένο έγγραφο φαίνεται ότι οι δέκα συμμετέχουσες κλινικές /νοσοκομεία περιέθαλψαν περίπου 70.000 σκυλιά σε ένα χρόνο. Τα αρχεία της ίδιας χρονιάς περιλαμβάνουν 26 περιστατικά τραυμάτων ουράς, που συνιστά ένα ελάχιστο ποσοστό των περιθαλπομένων σκυλιών (με ένα μέσο όρο περίπου 4% ανά 10,000 υπό θεραπεία σκυλιών).
Τα περιστατικά των τραυμάτων διανέμονται-μοιράζονται σε 20 αναφερόμενες ράτσες. Σε σύγκριση , η φυλή με το μεγαλύτερο αριθμό των αναφερόμενων τραυματισμών ουρά κατά τη διάρκεια των δύο ετών από τα διαθέσιμα δεδομένα είναι ο Γερμανικός Ποιμενικός με 7 περιστατικά, επίσης δύο περιστατικά προκλήθηκαν από παρασιτική μόλυνση ανάμεσα σε νεογέννητα κουτάβια Κόκερ-Σπάνιελ.
Με βάση τα πολύ μικρά δεδομένα που σχετίζονται με τα περιστατικά για τα ζώα που γεννήθηκαν μετά την απαγόρευση ακρωτηριασμού ουράς για ορισμένες φυλές οι οποίες περιλαμβάνονται στην απαγόρευση του 1991, ( δέκα περιστατικά ) , φαίνεται να υπάρχει μια συνολική συχνότητα μεταξύ αυτών των φυλών, η οποία ισοδυναμεί με τον αριθμό των κρουσμάτων μεταξύ των φυλών που παραδοσιακά δεν ακρωτηριάζονται (πέντε περιστατικά σε κάθε ομάδα).
John M Bower BVSc MRCVS RCVS Tail Docking WORKING Party The Royal (Dick) Veterinary School
Ακρωτηριασμός ουράς – Μια κτηνιατρική προοπτική
The Royal (Dick) Veterinary School
Αναδρομική Επισκόπηση 12.129 κλινικών περιπτώσεων που αφορούν σε ουρές που έδειξαν ότι δεν υπήρχε μείωση στις περιπτώσεις προβλημάτων ουράς σε σκυλιά που τους είχαν ακρωτηριάσει τις ουρές.
Εκτροφείς σκυλιών εργασίας, όπως τα Springer Spaniels, υποστηρίζουν ότι για να αποτρέψουν ζημιά στις ουρές των σκυλιών εργασίας σε πυκνά φυλλώματα, μέρος αυτών θα πρέπει να ακρωτηριαστεί. Από όσο γνωρίζω δεν υπάρχει απόδειξη παρά μόνο ανέκδοτα που υποστηρίζουν αυτήν την θέση. Τα σκυλιά δεν τραυματίζονται επειδή μπαίνουν σε πυκνά φυλλώματα και αν κάποιο μέρος του σώματος θα ήταν να πάθει κάτι, σε τέτοια περίπτωση, θα ήταν πιο λογικό να υποθέσουμε είναι τα μακριά πλαδαρά αυτιά αυτής της φυλής. Τα αυτιά όμως δεν κόβονται, ούτε τα κονταίνουν για να αποφύγουν κάτι τέτοιο. Τραυματισμοί των ουρών των σκυλιών δεν είναι καθόλου συχνοί στην πράξη. Οι κτηνίατροι παρατηρούν βεβαίως το ίδιο πολλά προβλήματα ουρών στους σκύλους που είναι ήδη ακρωτηριασμένοι όπως και αυτών που δεν έχει ακρωτηριάζονται. Σε έναν σημαντικό αριθμό κουταβιών που έχουν υποστεί ακρωτηριασμό ουράς, χρειάζεται να επαναληφθεί ο ακρωτηριασμός για να αφαιρεθεί ένα τμήμα που έχει υποστεί φλεγμονή ή μόλυνση ή ένας κάλος σε σπόνδυλο που έχει αφεθεί για πολύ. Τα τραύματα στις ουρές δεν συμβαίνουν πολύ συχνά για να δικαιώσουν τον μαζικό ακρωτηριασμό όλων των ουρών σε φυλές που παραδοσιακά το κάνουν. Τα τραύματα στις ουρές των γατιών πάντως είναι πολύ πιο συχνά που προκύπτουν από μάχες μεταξύ τους και ειδικά από ατυχήματα στους δρόμους. Όμως κανένας δεν θα συνιστούσε τον μαζικό ακρωτηριασμό όλων των ουρών των γατιών για να αποφύγει ενδεχόμενο τραύμα, κάποια απροσδιόριστη στιγμή στο μέλλον.
Η επισκόπηση The Royal (Dick) Veterinary School με την παρουσία ή απουσία βλάβης στις ουρές σε πάνω από 12.000 κλινικές περιπτώσεις σε φυλές με ακρωτηριασμένες ή μη ουρές έχει αποδείξει ότι ο ακρωτηριασμόςτης ουράς δεν μειώνει τον τραυματισμό της ουράς. Το έγγραφο (Κτηνιατρική Αναφορά 13 Απριλίου 1985) συμπεραίνει : «Εφόσον η αναλογία πιθανοτήτων δεν είναι σημαντικά μεγαλύτερη από το 1, ο ακρωτηριασμός της ουράς δεν μπορεί να συνίσταται σαν μια προφυλακτική διαδικασία κατά του τραυματισμού της ουράς, οποιουδήποτε πληθυσμού σκύλων, με βάση παρόμοιες στατιστικές από τις οποίες η ομάδα διδασκαλίας αντλεί τις υποθέσεις». Κανένας δεν έχει προβάλλει ένα ουσιαστικό επιχείρημα για τον ακρωτηριασμό της ουράς, εκτός του ότι η απαγόρευση αφαιρεί ένα παραδοσιακό δίκαιο, ότι οι φυλές φαίνονται καλλίτερες μετά την αφαίρεση της ουράς ή ότι δεν πονάει οπότε γιατί να σταματήσει.
ΜΕΛΕΤΗ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ The Wansbrough Report published in the Australian Veterinary Journal Vol 74, No. 1, July 1996
Δημοσιευμένη στο Αυστραλιανό Κτηνιατρικό Περιοδικό , Τόμος 74, Αρ. 1, Ιούλιος 1996
ΑΛΛΕΣ ΠΙΘΑΝΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΟΥΡΑΣ είναι:
· Αιμορραγία ή Ισχαιμία
· Λοίμωξη , γάγγραινα , τοξιναιμία / σηψαιμία .
· Μηνιγγίτιδα
· Υπογλυκαιμία ή υπεργλυκαιμία
· Σχηματισμός νευρώματος λόγω ακρωτηριασμού
· Συμφύσεις ουραίου με νευροδερματίτιδα
· Απόφραξη, προκαλώντας απώλεια της αισθητηριακής αντίληψης από την ουρά .
Πολλές από αυτές μπορεί να προκαλέσουν δυνητικά μια κατάσταση σοκ, που μπορεί να αποβεί μοιραία για τη ζωή στο νεογνό κουτάβι

Ο ακρωτηριασμός της ουράς περιλαμβάνει την μερική ή ολική αφαίρεση της ουράς με την χρήση κοπτικών ή συνθλιπτικών οργάνων.
Μύες, τένοντες, 4 με 7 ζεύγη νεύρων και καμιά φορά και χόνδρος ή σπόνδυλος αποκόπτονται. Ο αρχικός πόνος από τον απευθείας /άμεσο τραυματισμό του νευρικού συστήματος, θα είναι έντονος και σε ένα τέτοιο επίπεδο, που δεν θα μπορούσε να επιτραπεί να επιβληθεί στον άνθρωπο. Οι επακόλουθες βλάβες τραυματισμού ιστών και οι φλεγμονές, ειδικά αν η ουρά αφεθεί να επουλωθεί σαν ένα ανοιχτό τραύμα, θα παράγει αλγογόνες ουσίες, τις «ερεθιστικές σούπες» και την «εκκαθάριση ραχιαίου κεράτου» που απαιτούνται για την περιφερειακή και κεντρική ευαισθητοποίηση και την ανάπτυξη εν εξελίξει συνεχιζόμενου παθολογικού πόνου. Τα κουτάβια κυρίως υφίστανται σε αυτόν τον πόνο και το τραύμα στην ηλικία των 2 με 5 ημερών όταν το επίπεδο του πόνου θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από ένα ενήλικα ζώο διότι η συχνότητα των επώδυνων ερεθισμάτων που θα επιτευχθούν στον εγκέφαλο, θα είναι μεγαλύτερη από αυτήν του ενηλίκου και έτσι δεν θα μπορέσουν να αναπτυχθούν ανασταλτικά μονοπάτια πόνου.
· Η γκρίνια και η «προσπάθεια διαφυγής» (συνεχείς κινήσεις) που παρουσιάζουν τα περισσότερα κουτάβια μετά τον ακρωτηριασμό της ουράς είναι αποδείξεις του ότι αισθάνονται έντονο πόνο. Τα ζώα τείνουν να είναι πιο στωϊκά από τους ανθρώπους λόγω του εγγενούς ενστίκτου αυτοσυντήρησης.
· Το ότι μερικά κουτάβια δεν δείχνουν έντονα σημάδια πόνου, δεν σημαίνει ότι ο πόνος στον οποίον υποβάλλονται δεν έχει καταγραφεί στο κεντρικό τους νευρικό σύστημα.
Ο ακρωτηριασμός της ουράς για αισθητικούς λόγους πολύ συχνά συντελείται χωρίς αναισθησία. Γενικά αν χρησιμοποιείται αναισθησία μυοχαλάρωσης, αυτή προκαλεί απώλεια αίσθησης και χαλάρωση μυών αλλά δεν επηρεάζουν τα αισθητικά νεύρα και δεν θα αποτρέψουν κατ’ ανάγκη την ανάπτυξη του παθολογικού πόνου. Η γενική αναισθησία σε πολύ νεαρά ζώα εμπεριέχει έναν πολύ υψηλό βαθμό κινδύνου. Η τοπική αναισθησία, λόγω πρακτικών δυσκολιών, βάζοντας το ενέσιμο σε μια πολύ μικρή περιοχή και η δυναμική για συστηματική τοξίκωση εμπεριέχει επίσης υψηλό ρίσκο.
Περίπου 90% των ανθρώπων που έχουν υποβληθεί σε ακρωτηριασμό υποφέρουν από παθολογικό πόνο, υπό την μορφή φανταστικού πόνου των άκρων . Τα ακρωτηριασμένα σκυλιά μπορεί να υποφέρουν με τον ίδιο τρόπο, αλλά αν η μάσκα της στωικότητας κρύβει αυτά τα συμπτώματα, αυτό η θα μείνει αδιάγνωστο ή θα κακο-διαγνωστεί .
ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΣ ΜΥΘΟΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ
Αρκετοί μύθοι πάνω στον πόνο έχουν διαδοθεί εδώ και χρόνια και αποτελούν την βάση πάνω στην οποία ο ακρωτηριασμός της ουράς βρήκε δικαιολογία και επέτρεψαν να διαιωνισθεί.
Μύθος 1 – Τα ζώα δεν αισθάνονται τον πόνο όπως οι άνθρωποι. Αυτό είναι παράλογο. Τα θηλαστικά (και πιθανόν και όλα τα σπονδυλωτά) έχουν φυσιολογικά ανατομικά και τους ίδιους νευροδιαβιβαστές , υποδοχείς , μονοπάτια /αγωγούς στα ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου. Ενώ αληθεύει, ότι τα ζώα ενδέχεται να δείχνουν διαφορετική συμπεριφορά στον πόνο, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι αισθάνονται τον πόνο ίδια όπως ο άνθρωποι. (Fleeman 1995). Λόγω των φυσιολογικών ομοιοτήτων μεταξύ των θηλαστικών, είναι έγκυρο να χρησιμοποιούνται θηλαστικά συμπεριλαμβανομένων και των σκύλων, σαν μοντέλα για την ιατρική έρευνα για τους ανθρώπους. Και το αντίστροφο ισχύει, δηλαδή ότι ο άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μοντέλο για να προαχθεί η κτηνιατρική γνώση. Ομοιότητα μεταξύ του ανθρώπινου και σκυλίσιου νευρικού συστήματος σημαίνει ότι μπορούμε να θεωρήσουμε ότι οτιδήποτε προκαλεί πόνο στον άνθρωπο, θα προκαλέσει πόνο στο ίδιο βαθμό και στον σκύλο. Το κατώφλι πόνου έχει προσδιορισθεί να είναι παρόμοιο στον άνθρωπο και στα ζώα (Fleeman 1995).
Μύθος 2 Η έλλειψη μυελίνωσης είναι δείκτης ανωριμότητας στο νευρικό σύστημα των νεογνών και επομένως τα νεογνά δεν είναι δέκτες πόνου. Γνωρίζουμε πλέον ότι αυτό δεν είναι σωστό, στην πραγματικότητα το αντίθετο συμβαίνει. Ανατομικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η πυκνότητα των δερματικών αλγαισθητικών νευρικών απολήξεων στα αναπτυγμένα έμβρυα και τα νεογέννητα ζώα μπορεί να είναι ίση και περισσότερη από το δέρμα του ενήλικου ζώου (Anand & Cart 1989). Έχει αποδειχθεί , χρησιμοποιώντας ποσοτικές νευρο-ανατομικές μεθόδους, ότι οι νευρικοί οδοί που συνδέονται με με την αλγαισθησία στον νωτιαίο μυελό και το στέλεχος του εγκεφάλου είναι ολοκληρωτικά μυελινωμένο μέχρι τον θάλαμο κατά την διάρκεια της κυοφορίας (Anand & Cart 1989). Περαιτέρω ανάπτυξη των αγωγών πόνου συμβαίνει κατά την διάρκεια της μικρής ηλικίας (κουτάβια), όπου υφίσταται υψηλός βαθμός ελαστικότητας-πλαστικότητας του εγκεφάλου.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο ακρωτηριασμός της ουράς για αισθητικούς λόγους δεν δικαιώνεται και επιστημονικά και ιατρικά. Τα κριτήρια των ακρωτηριασμών της ουράς των σκυλιών δεν ευσταθούν και δεν δικαιολογούνται, εκτός και αν χρηματικοί ή λόγοι παράδοσης, έχουν προτεραιότητα έναντι της ευζωίας των ζώων και της καλής διαβίωσης των ζώων. Η ουρά δεν είναι απλά ένα ασήμαντο εξάρτημα. Είναι ανατομικά και φυσιολογικά μια σημαντική δομή, που έχει πολλές βιολογικές λειτουργίες, που δεν πρέπει να υποτιμούνται.
Ο ακρωτηριασμός της ουράς μπορεί να προδιαθέσει το σκυλί σε επιβλαβείς συνέπειες, που περιλαμβάνουν έντονο αρχικό πόνο και μετέπειτα συνεχή πόνο καθώς και νευρολογικά προβλήματα. Ο ακρωτηριασμός της ουράς θα πρέπει να γίνεται μόνο σε σκύλους των οποίων η ουρά ή παρεμφερείς δομές έχουν τραυματισθεί ή υπάρχει παθολογικό αίτιο.
Εάν ο ακρωτηριασμός συστήνεται σαν θεραπευτικό μέτρο, τότε αυτό πρέπει να γίνεται με κατάλληλες αναισθητικές και χειρουργικές τεχνικές. Το νεογνό είναι ανατομικά και φυσιολογικά ικανό να αισθάνεται και πραγματικά αισθάνεται τον πόνο . Επομένως οι κτηνίατροι, που επιθυμούν να θεωρούνται επαγγελματίες που νοιάζονται και ενδιαφέρονται και σαν θεματοφύλακες της ευζωίας και της καλής μεταχείρισης των ζώων, πρέπει να σταματήσουν να ακρωτηριάζουν τις ουρές για αισθητικούς λόγους και να εναντιωθούν ενεργά εναντίον οποιουδήποτε άλλου συνεχίζει αυτής την οδυνηρή πρακτική.


Δεν υπάρχουν σχόλια: