Σελίδες

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009




Για ένα χάδι

Νανά Νταουντάκη

Σε κοιτάζουν με κείνα τα τεράστια λυπημένα μάτια τους και περιμένουν. Καμιά φορά σε γαβγίζουν και πάλι περιμένουν, κουνώντας ταυτόχρονα την ουρά τους, που διαψεύδει την ¬ τάχα ¬ αγριάδα τους.
Ζητιανεύουν λίγη αγάπη, ένα χάδι, μια στάλα φροντίδας, ένα πιατάκι φαΐ. Αν απλώσεις το χέρι να τα αγγίξεις, γέρνουν ελαφρά το κεφάλι ¬ ακριβώς όπως οι άνθρωποι οι διψασμένοι για στοργή, για να κάνουν κάπως ουσιαστικότερο το άγγιγμα. Αν τους μιλήσεις, κουνάνε την ουρά με τόση χαρά, που λες ότι είναι έτοιμα

να πετάξουν σαν αεροπλάνο. Μπορεί να σε πάρουν από πίσω, ακόμη και με κίνδυνο της ζωής τους, προσπαθώντας να σε πείσουν να γίνεις ο δικός τους, να δεχθείς την αγάπη τους και να σου δώσουν τη δική τους. Και κλαίνε έξω από την πόρτα σου, για να τους ανοίξεις, εκλιπαρώντας για ένα κομματάκι παραδείσου.
Αδέσποτα... Δεν είναι «ράτσας», δεν προσφέρονται για να καμαρώσει κάποιος για την καταγωγή ή την τιμή τους, δεν κάνουν για επίδειξη. Αλλά είναι πανέξυπνα, τρυφερά, όμορφα και απροστάτευτα. Τα κυνηγάνε, τους πετάνε πέτρες, τα βρίζουν. Όλοι αυτοί που τους ενοχλεί το γάβγισμα, αλλά όχι οι κόρνες των αυτοκινήτων και οι συναγερμοί. Που μέσα σε σωρούς σκουπιδιών, σε μια βρώμικη πόλη, ενοχλούνται μόνο από τα σκυλιά. Που μαθαίνουν στα παιδιά τους να τα φοβούνται, στερώντας τα από έναν πολύτιμο φίλο.
Τα αγαπάμε μόνο κάποιοι «παράξενοι», που δεν νοιαζόμαστε για «σινιέ» αισθήματα. Αν και φοβάμαι ότι τα αγαπάμε πολύ λιγότερο από αυτό που χρειάζονται, παίρνοντας από αυτά το πολλαπλάσιο της αγάπης.

Νανά Νταουντάκη
Μέλος ΔΣ της ΕΣΗΕΑ

Η Νανά είναι συνεργάτης μας και το άρθρο αυτό το πρωτοέγραψε στην εφημερίδα "Τα Νέα" στις 16.12.1999.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

H κ.Νταουντάκη έγραψε κάτι που μόνο μέσα απο τη ψυχή βγαίνει.

Ναι, όλα αυτά τα άτυχα και τελείως ανυπεράσπιστα πλάσματα, που δεν τα υπολογίζει κανείς, που δεν τα βλέπει κανείς αλλά και κι άν τα δεί, τα βλέπει σαν σκουπίδια ή ενοχλητικά παράσιτα, έχουν ψυχή και αισθήματα, ιδιότητες που οι άνθρωποι κοντεύουν να ξεχάσουν.

Τι να πω. Αλί σ' αυτά και αλί σε μας τους λίγους που ακόμα μπορούμε να δούμε και να τα καταλάβουμε.Και να σεβαστούμε το δικαίωμά τους στη ζωή, στην αγάπη και σε μια στοιχειώδη διαβίωση.

Αννα Γερολύμπου

Ανώνυμος είπε...

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΝΤΑΟΥΝΤΑΚΗ (ΓΝΩΣΤΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΕΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ ΤΗΣ ΓΙΑΥΤΑ)! ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΓΕΡΟΛΥΜΠΟΥ (ΕΠΙΣΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΝΩΣΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ). ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΡΕΠΟΥΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΑΓΑΠΑΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ, ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΘΕΝ ΖΩΟΦΙΛΟΥΣ, ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΟΛΙΚΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΙΟΣΕΛΙΔΑ ΣΑΣ! ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ.

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠ.
ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ

Ανώνυμος είπε...

επληκτικά συναισθήματα αλλα να γινονται και εργα . Σκουντήστε το κράτος και ολους τους μηχανισμους να κανουν κατι για τα αδεσποτα της χωρας μας , γιατι πάνε υπέρ πίστεως , εκτός από τα τυχερά που κάποιοι ήρωες τα φροντίζουν.